Klachtenbrief

Museum van de Twintigste eeuw

Postbus 314

2525 BX Den Haag

Floor de Knegt

Molenstraat 35

4285AA Woudrichem

Woudrichem, 3 juni 2014

Betreft: Inleiding tentoonstelling ’50 jaar reclame’

Geachte heer/mevrouw,

Een paar weken geleden had mijn leraar Geschiedenis het idee om met heel de klas op woensdag 5 juni naar uw museum te gaan. Wij zouden daar onder ander de tentoonstelling ’50 jaar reclame’ bezoeken, en omdat dit mij erg interessant leek had ik alvast uw site bezocht voor informatie. Tot mijn vreugde hoorde ik, op weg naar het museum, dat een van uw medewerkers ons wat over de tentoonstelling zou vertellen voordat wij deze zouden bezoeken.  Eenmaal bij deze inleiding zelf wachtte mij een teleurstelling. De inleider gaf geen nieuwe informatie ten opzichte van wat er op uw site staat, en het was heel duidelijk dat deze persoon zich niet goed had voorbereid. Hiervoor hebben wij wel €75,- voor moeten betalen, en dat is erg jammer.

Ik denk dat wij gewoon niet veel geluk hebben gehad met de persoon in kwestie;

Waarschijnlijk werken er op woensdag minder mensen in het museum, en was het voor u daarom lastiger een persoon te vinden die vlot een verhaal kan houden.

Toch had deze persoon zich zeker beter kunnen voorbereiden, en onze Geschiedenis leraar had nog wel expliciet gevraagd om iemand die veel van de tentoonstelling af wist.

 Ik vind het erg jammer dat ik nu minder van de tentoonstelling heb begrepen, dit zou zeker anders zijn als wij een inleiding over het onderwerp hadden gehad. 

Daarom zou ik het erg op prijs stellen om alsnog de tentoonstelling te bezoeken, en daarbij wel een goede inleiding. Omdat wij eigenlijk niets hebben gehad aan de vorige inleiding, zouden wij het erg vervelend vinden om nog een keer €75,- te moeten betalen. De zomervakantie komt er al snel aan, dus ik stel voor 12 juli opnieuw uw museum  te bezoeken. Ik hoop van u te horen binnen een week.

Hoogachtend,

Floor de Knegt

Pamflet kolderdag

KOLDERDAG MOET BLIJVEN!

Schoolleiding schaft het afscheid van onze examenleerlingen af

Wat is het probleem?

De schoolleiding heeft onze Kolderdag afgeschaft. De dag waarop alles kan en mag, is verdwenen. Het  afscheid van de zesdeklassers aan onze school is simpelweg afgeschaft. De schoolleiding komt dan met het verhaal aanzetten dat het te veel geld zou kosten. Maar moeten ze dan net op het afscheid van onze laatstejaars bezuinigen? Dat kunnen wij toch niet accepteren?! Wij zullen er samen voor zorgen dat Kolderdag van blijft.

Wat gaan wij hier aan doen?

Vrijdag 21 februari organiseren wij vanaf drie uur een bijeenkomst op het zelfstudieplein. Iedereen is welkom: leerlingen, ouders en zelfs leraren. Iedereen die deze traditie wilt behouden en fatsoenlijk afscheid wilt nemen van onze examenleerlingen is uitgenodigd. Samen zullen wij ideeën bedenken om de schoolleiding te overtuigen en zullen wij ons sterk maken voor deze schooltraditie. Ook zullen wij plannen bedenken voor een eventuele Kolderdag, om te bewijzen dat wij het zelf kunnen organiseren. Daarnaast zullen wij een plan maken om aan het benodigde geld te komen. Wij weten zeker dat wij de schoolleiding kunnen overtuigen, als wij ons, leerlingen sterk maken. Dus, roep je vrienden, klasgenoten, leraren en anderen op om op vrijdag 21 februari samen te komen, want Kolderdag moet blijven bestaan.

Opdracht recensie boek

The Fault In Our Stars by John Green

Door: Floor de Knegt

In ‘The Fault In Our Stars’, vertaald in het nederlands ‘Een weeffout in onze sterren’, vertelt John Green op bijna poëtische manier het verhaal van de 16-jarige Hazel Grace. Een slim en beetje bijdehand, maar eenzaam meisje dat als sinds haar dertiende aan een ongeneesbare vorm van longkanker leidt. Haar treurige leven wordt helemaal overhoop gegooid wanneer ze tegen haar zin naar een praatgroep van jonge kankerpatiënten gaat en daar de charismatische Augustus Waters ontmoet.

Hazel Grace is onder behandeling voor longkanker en tijdens een praatgroep ontmoet ze

Augustus Waters, een knappe jongen die door botkanker een been verloren is. Ze worden

vrienden en worden langzaam verliefd op elkaar. Hazel wil eerst geen relatie met Augustus, omdat ze bang is dat ze zijn hart zal breken wanner ze komt te overlijden. Het lievelingsboek van hun beiden is ‘Een vorstelijke beproeving’, het gaat over een meisje met kanker. Het boek eindigt abrupt wanneer zij overlijdt. Vooral Hazel vindt het heel vervelend dat ze niet weet wat er met de mensen gebeurt die achterblijven. Hazel wil geen 'granaat' zijn, die haar familie in scherven achterlaat als zij komt te overlijden. Ze zoekt bevestiging bij de schrijver van het boek dat dit niet zal gebeuren door hem brieven te schrijven.

‘’As he read, I fell in love the way you fall asleep; slowly, and then all at once.’’ – John Green

Trip naar Amsterdam

Via de Wensstichting mogen Hazel en Augustus naar Amsterdam om de schrijver van Een

vorstelijke beproeving - Peter van Houten - te ontmoeten en hem te vragen naar het vervolg.

Dit loopt uit op een grote teleurstelling, aangezien de schrijver zich gedraagt als een dronken

en onbeschofte man, die niets wil weten van die jonge kinderen met hun onnozele vragen.

De trip naar Amsterdam is wel een beetje  cliché beschreven,  zoals het Red Light District, een

bezoek aan het Anne Frankhuis en de vrijheid van de stad met zijn drugs en alcohol.

Een betekenisvol leven

John Green schrijft het verhaal op een duidelijke maar toch poëtische manier het verhaal. Er staan heel veel mooie en diepgaande quotes in het boek zoals ‘’My thoughts are stars I cannot fathom into constellations.’’

Augustus en Hazel zijn bang om vergeten te worden en geen betekenisvol leven te hebben geleid. Ziekte brengt volgens hen geen roem. Er valt geen eer te behalen aan doodgaan. Maar ze leren al snel dat ze vooral littekens zullen achterlaten. Hazel en Augustus hebben vaak grappige en sarcastische gesprekken onderling, waardoor het boek ook vol met humor zit.

Zonder persoonlijk sentiment

John Green schreef ‘The Fault In Our Stars’ voor een vriendin die aan kanker overleden is. Hij

heeft er vijf jaar over gedaan. Hij beschrijft het verhaal van Hazel eerlijk en oprecht. De oprechtheid en de poëtische beschrijvingen maken ‘Een weeffout in onze sterren’ tot een

bijzonder verhaal waarbij je zal huilen en lachen.

‘’Some infinities are bigger than other infinities.’’ – John Green

Verslag Bruno Mars

Bruno Mars

Dinsdag 15 oktober was ik bij het concert van Bruno Mars, The Moonshine Jungle Tour, in Ziggo Dome te Amsterdam. Ik had kaartjes voor mijn verjaardag gekregen van mijn zus. Bruno Mars deed mij echt versteld staan, het was een waanzinnige show en het was helemaal uitverkocht.

Op dinsdagavond zaten we (mijn broertje, mijn twee zussen en ik) met zijn allen in de auto op weg naar Amsterdam. ‘Locked Out Of Heaven’ knalde uit de boxen van de auto, we waren al helemaal in de Bruno Mars-stemming.

Ziggo Dome

Toen we aankwamen stonden er eindeloze rijen vol gillende tienermeisjes. Gelukkig hadden wij kaartjes voor de zitplaatsen dus hoefden we niet in de rij te staan. Binnen stond het ook helemaal vol met Bruno Mars-fans met fan-signs, t-shirts, posters en lichtgevende stokjes. Het was ook te zien dat de Ziggo Dome net gebouwd was, want het zag er ontzettend mooi en splinter nieuw uit.

Jackson 5

Eerst was er een voorprogramma van Mayer Hawthorne. Ik had er nog nooit van gehoord dus ik was er erg benieuwd naar. Jammer genoeg viel hij een beetje tegen. Maar daarna kwam de echte show. Bruno Mars had een geweldige intro; er viel een gordijn naar beneden en daar stond hij. Eerst was er nog 5 minuten lang gegil en geklap, maar daarna begon hij met het liedje ‘Moonshine’. Bruno Mars en zijn band hadden iets weg van de Jackson 5 met hun danspasjes, muziek instrumenten en kleding. Alleen dat was al fantastisch. 

Beha

Hij zong zijn nieuwe album ‘Unorthodox Jukebox’, een paar meezing-hits van z’n oudere albums en een paar covers. Bij het liedje ‘Lazy Song’ werd er een beha vanuit het publiek op het podium gegooid. Dat was erg leuk. Bruno pakte de beha op, hing ‘m op aan z’n microfoon standaard en ging verder met zijn liedje.

We want more!

Uiteindelijk kwam het liedje ‘Gorilla’. Dat was heel spectaculair met knallen, vuurwerk en alles erop en er aan. Dat vond ik het gaafste deel van de show. Daarna zei hij dat dat zijn laatste liedje was, waarna iedereen ‘we want more, we want more!’ ging roepen. Bruno Mars kwam terug en sloot de show af met het liedje ‘Locked Out Of Heaven’. Toen was het helaas echt afgelopen. Het podium werd razend snel afgebouwd, want Bruno moest door naar zijn volgende concert.

Zoals ik al zei deed Bruno Mars mij helemaal versteld staan. Live is hij nog veel beter. 

Het was waanzinnig en volgend jaar ga ik zeker weer!

Bruno Mars en zijn band

Reactie op forum

Ik ben het wel eens met deze tekst. Bij mij op school (Gymnasium Camphusianum) denk ik dat in mijn leerjaar amper wordt gelezen.
Ik vind dat Martin Slagter goede argumenten heeft waarom mensen zo weinig lezen.
De boekenweek is een fantastisch project om het lezen aantrekkelijk te maken voor kinderen en jongeren.
Wat betreft de vermindering van het lezen, is social media één van de grootste oorzaken. Tegenwoordig neemt de social media heel veel tijd in beslag en heb je geen tijd om even te ontspannen met een goed boek. Ook zorgt de social media vaak voor afleiding, omdat jongeren altijd up-to-date willen zijn.

Ik denk niet dat het uitmaakt of je nou wel of niet goed spellen. Want als je gewoon regelmatig boeken leest, leer je vanzelf wel goed lezen. Hoe meer je leest, hoe betere schriftelijke taalvaardigheden je hebt.
Ik vind dat ze op school een deel van de Nederlands les moeten besteden aan lezen. Want de meeste jongeren zijn niet gemotiveerd genoeg om thuis aan een boek te beginnen en dan kunnen ze zien hoe leuk lezen kan zijn.

Nederlands Interview opdracht met journalist Peter de Knegt

‘Niet los laten, nooit opgeven, altijd blijven denken’

Door Floor de Knegt

WOUDRICHEM - Na twintig jaar dagbladjournalistiek is Peter de Knegt (52) voor zichzelf begonnen. Hij is niet langer daar waar het gebeurt. Dat doet pijn, maar hij is liever onafhankelijk dan ‘plat en belust op sensatie’.

Wat maakt het vak van journalist zo boeiend?

,,Om een heleboel redenen. In deze wereld gebeuren heel veen slechte dingen, die bazen, directeuren en politici vaak verborgen willen houden, zodat ze er machtiger en rijker van worden. En jij, als journalist, mag samen met een heel team proberen de waarheid te vinden. Je staat vooraan bij dingen die heel belangrijk zijn in de wereld’’.

Wat is het hoogtepunt van uw carrière?

,,Ik heb in mijn loopbaan van twintig jaar  journalistiek heel veel mooie dingen mogen doen van de kranten waar ik heb gewerkt. Zo heb ik de minister van Binnenlandse Zaken, Bram Peper, ontmaskerd. Hij had gerotzooid  met gemeenschapsgeld, waar hij privédingen mee had gedaan. Een aantal criminelen zaken herinner ik me ook heel goed, zoals de ontvoering van de miljonairsdochter, Claudia Melchers, waar ik tot in Rio de Janeiro de hoofdontvoerder heb kunnen opsporen’’.

En hoe zit het dan met de oorlogsgebieden waar u bent geweest?

,,Ik heb een paar keer aan de randen van oorlogsgebieden gezeten. En ik heb daar ook spannende tijden meegemaakt. Ik ben bedreigd en bijna vermoord samen met mijn fotograaf en tolk, maar gelukkig konden we ontsnappen. Een paar uur later werden op dezelfde plek twee collega’s uit Duitsland gedood. Dan vraag je je wel af of een verhaal zo’n risico waard is’’.

Het gaat niet goed met de kranten in Nederland. Wat betekent dit voor de journalistiek en voor u?

,,In de afgelopen acht jaar zijn er daarom duizenden journalisten weg gesaneerd. Dat betekent dat de verhalen en het nieuws door veel minder mensen worden uitgezocht en opgeschreven. Daardoor worden machtige mensen veel minder gecontroleerd. Ze kunnen beter hun gangen gaan en dat is gevaarlijk. Voor mezelf betekent het dat ik de afgelopen jaren veel meer commerciële opdrachten ben gaan doen. Zo heb ik boeken en artikelen geschreven voor bedrijven. Gelukkig heb ik ook nog verschillende maatschappelijke opdrachten kunnen doen, zoals een onderzoek naar de zin en onzin van projecten voor kansarme jongeren’’.

Welke eigenschappen heeft een journalist  nodig?

,,Heel belangrijk in de journalistiek is willen weten, nieuwsgierig zijn en geen genoegen nemen met gladde praatjes. Het willen weten opent ook voor jezelf deuren naar nieuwe vragen voor anderen die eigenlijk niks willen zeggen. Dan kunnen ze niet meer ontsnappen. Mijn levensmotto is ‘onverdeelde aandacht, de rest is slordigheid’. Dat betekent dat je je uitsluitend op één ding richt. Je moet niet los laten, nooit opgeven en altijd blijven denken’’.

Komt u ook uit een journalistiek milieu?

,,Nee, totaal niet. Mijn vader was ambtenaar en mijn moeder was vooral moeder en huisvrouw. Mijn ouders hadden misschien liever gezien dat ik bij de overheid ging werken. Dan had je meer zekerheid voor een baan''.

Wilde u vroeger ook al journalist worden?

,,Nee, ik wilde schrijver worden. Ik was tot in de twintig veel minder geïnteresseerd in wat er werkelijk in de wereld gebeurde. Ik hield mij meer bezig met wat schrijvers en dichters er van maakten in romans en gedichten. Daarom ben ik ook Nederlands en literatuurwetenschap gaan studeren. Pas vrij laat in mijn studie ontdekte ik dat het proberen te achterhalen van de werkelijkheid minstens zo interessant is. Maar ik heb nooit mijn liefde voor fictie verloren. Literatuur is echt mijn passie''.

Hoe en wanneer bent u begonnen?

,,Ik ben in 1987 bij de Apeldoornse krant begonnen. Dat was een hele mooie tijd waarin allemaal bevlogen jonge journalisten probeerden om Apeldoorn op zijn kop te zetten. Het was namelijk een beetje een suffe, ingeslapen krant. Toen heb ik hele mooie en belangrijke verhalen kunnen schrijven voor de Apeldoornse lezers. Via de GPD ben ik bij het AD terecht gekomen. Voor die krant ben ik in heel veel landen geweest. In ons land heb ik veel geschreven over criminelen, zoals Holleeder''.

Waarom bent u gestopt bij het AD?

,,De krant veranderde van koers. Er kwam steeds meer aandacht voor sensationeel en plat nieuws, zoals een foto van het aaibare katje op de voorpagina met een oma, in plaats van de grote, belangrijke zaken. Ik moest dus ook stukjes gaan schrijven over katten die in de boom zaten of de brandweer die moest uitrukken. Ik had geen zin om daar mijn tijd en talenten aan te besteden''.

Wat doet u nu?

,,Ik ben nu samen met mijn partner oprichter van Meester & Knegt, dat eigenlijk alles met letters doet. Ik geef ook les op de Fontys Hoge School voor de Journalistiek in Tilburg en ik hou lezingen over het vak. Verder ben ik bezig met het schrijven van een roman en natuurlijk het opvoeden van mijn kinderen''.

U zit niet meer in het hart van het nieuws. Doet dat pijn?

,,Ja, dat doet pijn, ik mis het. Gelukkig kan ik af en toe nog journalistieke artikelen schrijven en daar tijd en ruimte voor vinden''.

Kijkt u nu anders naar de journalistiek dan toen u er middenin zat?

,,Nee, want de journalistiek is voor mij nu net zo belangrijk en goed en slecht als die was toen ik nog bij kranten werkte. Op enige afstand zie je wel scherper dat media zich soms door de waan van de dag gek laten maken en zich laten meeslepen door een hype. Dat kan gevaarlijk zijn, omdat soms alle fatsoensnormen worden overschreden''.

Zou u nog terug kunnen of willen?

,,Ja, dat zou ik willen. Maar ik ben nu inmiddels 52 en als ik hoofdredacteur van een krant zou zijn, zou ik eerder de jonge mensen van eind twintig kiezen dan iemand met veel ervaring van 52''.

Het klinkt alsof u spijt heeft.

,,Ik vind dat je geen spijt kunt krijgen van de ontwikkeling van het leven. Ik heb gekozen voor onafhankelijkheid, daar heb ik geen spijt van. Ergens blijven zitten waar je het niet echt meer naar je zin hebt terwijl je weet dat je andere kwaliteiten, capaciteiten ergens anders, op een andere manier wel kunt weergeven, is gewoon heel dom. Dus ik heb er uiteindelijk geen spijt van''.

Waar droomt u nu nog van?

,,Over het maken van journalistieke verhalen. Schandalen bloot leggen en reizen voor de krant''.

''Onverdeelde aandacht, de rest is slordigheid''. Foto: Floor de Knegt

Opdracht 15 samenvattingsopdracht

Opdracht 15, samenvattingsopdracht:

Als je boos bent kun je je boosheid op twee manieren uiten: het eruit laten knallen of alles wegstoppen en doen alsof er niks aan de hand is. Als je het laatste doet, wordt je boosheid langzaam steeds meer en uiteindelijk komt alles eruit. In de opvoeding wordt kinderen niet geleerd hoe ze een ruzie op een goede manier kunnen oplossen en er is geen plaats voor emotionele uitbarstingen.

Één van de drie voorwaarden voor het uiten van boosheid is uitpraten en respecteren. Dit versterkt de band in een relatie, omdat je naar elkaars commentaar en problemen luistert en daar vervolgens rekening mee kan houden. De tweede is een woordwisseling voorkomen en openstaan voor wat de ander belangrijk vindt, hierdoor neemt het respect van de gene die boos is geworden toe voor de ander. De laatste voorwaarde is kritiek geven, als je kritiek geeft op de ander kan dat kwetsen maar dat wordt meestal goedgemaakt door de leerzaamheid hiervan.